Jacqui (Jacqueline) Goegebeur, de jongste dochter van Gregoire Goegebeur en Nyiratama Veridiana, zijn Rwandese partner sinds jaren, dat ben ik. Beiden zijn gestorven. De dag van de begrafenis van zijn vader werd mijn broer meegenomen en belandde uiteindelijk honderden kilometers verder in Burundi bij een protestantse gemeenschap als 9-jarige bewaker. Drie jaar was ik toen de koloniale agenten mij en mijn zus mee namen naar een instelling, speciaal voor ons, metissen, kinderen van een Europese man en een Afrikaanse vrouw. Net zoals voor de slaven in Amerika gold dat een Afrikaanse vrouw geen officieel gezin kon stichten met een Europese man en de kinderen zouden geen volwaardige band hebben met deze vader. In 1959 begon de onafhankelijkheid en wij werden op een vlucht gezet richting België. In de Belgische kerken werd opgeroepen om een kindje op te vangen. Voor enkelen heeft dit goed gewerkt, voor anderen was dit het begin van een problematische weg. Voor mij was dit een immense shock, waarvan ik nooit volledig ben genezen. Duizenden keren schreef ik op papier of kraste ik met kalk op de straatstenen telkens met één woord: waarom. Daarom zette ik mij in voor een Afstammingscentrum, een portaal naar weten….